My Image

SHEHERAZADE


Blogazine met verhalen van coachees en studenten van The Story Hunters

My Image
Betsie Wienk

BETSIE WIENK

Een leven in geuren Column door Betsie Wienk

Geuren zijn als foto's. Als ze gekoppeld zijn aan een indrukwekkende gebeurtenis, etsen ze haarfijn herinneringen voorgoed in het geheugen. In haar column 'Een leven in geuren', diept Betsie Wienk die herinneringen uit haar leven op.


+

De geur van oud papier.

Op zondagmiddag zat mijn moeder vermoeid door de beslommeringen van alledag bij de warme kachel of gewoon aan tafel te knikkebollen met het ‘Antoniusboekje’ in haar hand. Haar poging om te lezen ging altijd de mist in. Het missietijdschriftje viel geregeld op haar schoot of op de grond en dan schrok ze voor even wakker om daarna een nieuwe poging te wagen.

Mijn vader, met een baan als nachttelefonist, ging een paar uur ‘vooruit’ slapen.
Voor mij, als kind van een jaar of 8, 9 zou dat saai en vervelend zijn geweest als niet één van de twee oude ingebonden jaargangen van de ‘Katholieke Illustratie’ van zolder werd gehaald, waar ik naar hartelust in kon bladerden en ‘plaatjes kijken’.

De boeken waren dik en groot, het formaat van een krant. De randen van de bladzijden waren gerafeld en beduimeld. Het geritsel bij het omslaan van de bladen gaf een knus en warm gevoel.

Van de inhoud weet ik niet veel meer; of het moet de ouderwetse kledingmode en de vele reclametekeningen zijn.

Wat me het meest is bij gebleven was de muffe geur van oud papier, een  combinatie van vocht en stof. Bij het omslaan van elke bladzijde kwam een nieuwe vleug je neus binnen.
Die zelfde muffe geur hing ook in het muurkastje langs de zijkant van de trap. Daar lagen de wat klamme kerkboeken die zondagsmorgens door weer en wind werden mee genomen naar de kerk.
Nog een enkel ander boek werd in deze kast bewaard.

Zittend op de vijfde trede  las ik: ‘Met De Heiligen Het Jaar Rond’. Daar stond voor elke dag van het jaar een korte levensbeschrijving van een heilige in met bijhorende  bijzonderheden.

Ik kon er in opzoeken wanneer ik naamdag had, al werd dat bij ons niet gevierd. De naam Elizabeth gaf twee mogelijkheden. Ik had de keuze tussen 17 november Elizabeth van Thüringen -ze werd afgebeeld met heel veel rozen- of Elisabeth van Portugal die op 4  juli haar naamdag vierde. Deze heilige scheen nogal eens bemiddeld te hebben bij ruzies. Ik koos voor de eerste die er wat vrolijker en bloemrijker uitzag.

Er stonden een paar prachtig gekleurde platen in dat boek die eruit sprongen, omdat ze op extra dik, glanzend papier waren gedrukt:  Martinus die van zijn paard stijgt om de bedelaar zijn mantel aan te bieden.

De meeste indruk maakte een duivel met hoorntjes op zijn kop, die me vanuit een grote, dreigende vlammenzee recht aanstaarde. Het was zo’n concrete voorstelling dat je het hellevuur als het ware kon ruiken.Toch joeg het hele tafereel me geen angst aan, ik vond het eerder fascinerend en het was dan ook steeds die plaat die ik als eerste opzocht.
 
Ik geloof niet, dat ik er ernstig door getraumatiseerd ben geraakt. Hel en hemel stel ik me gelukkig niet meer zo concreet en dramatisch voor. 

Wanneer ik in de herfst door het bos struin, en als een kind de natte bladeren voor me uit schop, doet de zware grondlucht me in de verte denken aan de oude versleten boeken in de tweedehands boekwinkel. Wie weet vind ik er ooit nog de twee ‘Katholieke Illustraties’ terug die in de loop der jaren zoek zijn geraakt. Aan hun geur zal ik ze meteen herkennen…

©Betsie Wienk, Roermond maart 2022.

Ga terug